Η εκρηκτική Ρένα Βλαχοπούλου με την χαρισματική φωνή και το υπέροχο υποκριτικό ταλέντο γεννήθηκε σαν σήμερα στις 20 Φεβρουαρίου του 1923 στην Κέρκυρα. Αν ζούσε θα έκλεινε τα 96 της χρόνια.

Η Ρένα Βλαχοπούλου ήταν μία από τις καλύτερες ηθοποιούς της γενιάς της. Μία αυθόρμητη Κερκυραία, με έντονη προσωπικότητα και απίστευτο μπρίο που ξεχώριζε με την παρουσία της σε κάθε της εμφάνιση.

“Μέχρι τα 16 -17 ήμουνα διάολος. Στα 15 ακόμη πιο διάολος. Πιο μικρή άστα μη τα ρωτάς!”, είχε πει η ηθοποιός σε τηλεοπτική της συνέντευξη αναφερόμενη στα παιδικά της χρόνια.

Η Ρένα Βλαχοπούλου ως παιδί δεν ήταν αγγελούδι. Ήταν ένα τρομερό πλάσμα γεμάτο ανησυχία. Πείραζε τον κόσμο και μετά τον αγκάλιαζε.

Στο σχολείο έκλεβε το μισό κολατσιό των συμμαθητών της! Η μαμά της δεν είχε την οικονομική δυνατότητα να της προσφέρει ένα καλό κολατσιό στο σχολείο και η Ρένα έπαιρνε το κολατσιό των πιο παχουλών παιδιών αφήνοντας τους το άλλο μισό!

Τράβαγε τις κουρτίνες και τις έκανε φορέματα, φόραγε τα τακούνια της μαμάς και έλεγε πολλά ψέματα. Ήταν ο πιο κακός ο μαθητής αλλά η πιο καλή νοικοκυρά!

Στα χρόνια του δημοτικού συμμετείχε σε παιδικές παραστάσεις στο θέατρο. Μία από αυτές ήταν και το έργο “Ο θάνατος της Τζίλντα”. Η Ρένα έβαλε ψεύτικες μακριές κοτσίδες στα μαλλιά και βγήκε στην σκηνή. Ο ρόλος απαιτούσε έντονες κινήσεις. Το αποτέλεσμα ήταν σε μία κίνηση να φύγει η μία κοτσίδα. Τότε η μαμά της που ήταν από κάτω φώναξε: “Ρηνούλα σου πεσε η κοτσίδα μωρή!”

Σε ηλικία 16 ετών τραγουδά για πρώτη φορά σε κάποιο ζαχαροπλαστείο της Σπιανάδας, όπου το 1938 θα γνωρίσει και θα ερωτευτεί τον πρώτη της σύζυγο, τον ποδοσφαιριστή της ΑΕΚ Κώστα Βασιλείου. Έρχονται στην Αθήνα και παντρεύονται το καλοκαίρι του 1939.

Μία βόλτα στο Ζάππειο με τον Κώστα Βασιλείου, ένα καλοκαιρινό απόγευμα του 1939 ήταν ικανή για της αλλάξει τη ζωή. Στο Ζάππειο βρισκόταν η “Όασις”, ένα βαριετέ όπου ο Μίμης Τραϊφόρος παρουσίαζε νέους καλλιτέχνες στις λεγόμενες “βραδιές ταλέντων”.

Το βαριετέ κίνησε την περιέργεια της Ρένας όπου θέλησε να παρακολουθήσει από κοντά όσους δοκίμαζαν να τραγουδήσουν. Η απογοήτευση της από τα λεγόμενα ταλέντα, την έκανε να σηκωθεί η ίδια στη σκηνή για να τους δείξει πως τραγουδάνε!

Η νεαρή Ρένα εντυπωσιάζει τον Τραϊφόρο ο οποίος και της ζητά να τραγουδά εκεί μονίμως από την ερχόμενη κιόλας ημέρα.

Η ίδια είχε πει σε συνέντευξη της πως ο Τραϊφορος την έβγαλε στην Όαση με το τραγούδι «Μικρή Χωριατοπούλα». «Μικρή Χωριατοπούλα, μικρή μελαχρινούλα…», ένα τραγούδι που έδωσε τη μουσική του αργότερα στο «Κορόιδο Μουσολίνι».

Το ντεμπούτο της Ρένας ως τραγουδίστρια ήταν άκρως επεισοδιακό. Η Ρένα έπρεπε να τραγουδήσει με τα κατάλληλα ρούχα. Το φουστανάκι της ήταν απαγορευτικό για την Όαση. Ο Τραϊφόρος δεν την άφηνε να βγει με αυτό σε καμία περίπτωση.

Ο άνθρωπος που τη βοήθησε ήταν η Μπέλλα Σμάρω. Μία διάσημη χορεύτρια της εποχής και φίρμα του θεάτρου. Η χορεύτρια της φέρθηκε άψογα. Περιποιήθηκε την εμφάνιση της για το ντεμπούτο της και της δάνεισε μία από τις τουαλέτες της. Υπήρχε όμως ένα πρόβλημα. Το φόρεμα δεν ήταν στα μέτρα της. Ήταν κάπως μακρύ και μεγάλο. Η Ρένα όμως το φόρεσε. Όπως πήγε να ανέβει την σκάλα για να βγει στην σκηνή, έπεσε από την σκάλα, έπεσε στην σκηνή αλλά βγήκε χαριτωμένη!

Στα χρόνια που θα ακολουθήσουν η Ρένα θα καθιερωθεί ως τραγουδίστρια με τον Τύπο της εποχής να την αποκαλεί “Βασίλισσα της τζαζ”. Το καλοκαίρι του 1954 πραγματοποιείται το δεύτερο επεισοδιακό ντεμπούτο της Ρένας αυτή τη φορά ως ηθοποιός.

Η πρώτη της εμφάνιση στο θέατρο ως ηθοποιός έγινε στην επιθεώρηση “Σουσουράδα” έπειτα από πρόταση της Σοφίας Βέμπο και με το νούμερο “Έλα πασά μου, κάνε μου τέτοια”. Μαζί της ο Νίκος Σταυρίδης.

Η Ρένα Βλαχοπούλου παρόλο που της έλεγαν πως ήταν ένα νούμερο που έπρεπε οπωσδήποτε να παίξει η ίδια δεν ήθελε να παίξει καθώς έλεγε πως είναι τραγουδίστρια. Ο
Νίκος Σταυρίδης την παρότρυνε έντονα να το κάνει.

Η ίδια σε συνέντευξη της αναφερόμενη σε αυτήν την πρώτη εμφάνιση είχε πει:

Ν.Σταυρίδης: – ΄Ελα να το κάνουμε μαζί, να δεις τι ωραίο που θα ‘ναι.
Ρ. Βλαχοπούλου: – Μα, τι να κάνω;
Ν.Σταυρίδης: – Τίποτα, το τραγούδι αυτό θα κάνεις.
Ρ. Βλαχοπούλου: – Ωραία και τι θα κάνω;
Ν. Σταυρίδης: – Να θα κάτσεις σε ένα καφενεδάκι, θα υπάρχει ένα τραπεζάκι εδώ πέρα θα κάθεσαι και θα αρχίσω να σου κάνω κόρτε.
Ρ. Βλαχοπούλου: – Έλα μωρέ μυτόγκα που θα μου κάνεις κόρτε από απέναντι!

Η Ρένα συνεχίζει την αφήγηση της λέγοντας: «Κάθομαι, έχω βάλει ένα καπελάκι με ένα φιογκάκι, ένα ωραίο φουστανάκι και αυτός μου έκανε κόρτε. Και όπως μου έκανε κόρτε δεν ξέρω τι έκανα, αλλά πως έπεσα από την καρέκλα από τον ενθουσιασμό μου ότι με λατρεύει αυτός, παίρνω την καρέκλα, πέφτω κάτω. Αυτό ήταν το τραγούδι που χάλασε ο κόσμος.»

«Είναι στιγμές που έλεγα τώρα αι στο διάολο ας ήμουν στο σπίτι. Μόλις έβγαινα στη σκηνή τα ξέχναγα όλα» ~Ρένα Βλαχοπούλου~

Αυτή ήταν η Ρένα και θα είναι για πάντα στις καρδιές μας και στη μνήμη μας ως η αιώνια και γλυκιά τρελοκερκυραία!