Μία συναυλία αφιέρωμα στον μεγάλο δημιουργό Μίμη Πλέσσα πραγματοποιήθηκε χθες 26 Σεπτεμβρίου στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού.

Κάτω από τον έναστρο αττικό ουρανό μία “Νύχτα Καλοκαιριού” γεμάτη συγκίνηση, υπέροχες μουσικές μελωδίες και αναμνήσεις συντρόφευσε όλους τους παρευρισκομένους.

Ξεχωριστή στιγμή της ιστορικής αυτής συναυλίας στο Ηρώδειο τα έσοδα της οποίας θα διατεθούν στο “Το Σπίτι του Ηθοποιού”, αποτέλεσε η μουσική συνάντηση του Μίμη Πλέσσα με την Νάνα Μούσχουρη 60 χρόνια μετά το Πρώτο Φεστιβάλ Ελληνικού Τραγουδιού στο οποίο η Νάνα Μούσχουρη κέρδισε με το τραγούδι του Μίμη Πλέσσα “Αστέρι Αστεράκι”.

Χαρακτηριστική ήταν η απάντηση του μεγάλου δημιουργού σε τηλεοπτική του συνέντευξη για την μουσική συνάντηση του με την καταξιωμένη καλλιτέχνιδα έπειτα από τόσα χρόνια…

“Είχαμε να ειδωθούμε ή να παίξουμε έναν αιώνα;” ~Μίμης Πλέσσας

Ο Μίμης Πλέσσας περιγράφει στην αυτοβιογραφία του, την γνωριμία του με την Νάνα Μούσχουρη πριν 65 χρόνια καθώς και το Πρώτο Φεστιβάλ ελληνικού τραγουδιού…

“”Θέλω ν’ ακούσεις την κόρη μιας φιλικής οικογένειας από το Κουκάκι”, μου είπε μια μέρα η Ζωή, η δεύτερη γυναίκα του πατέρα μου, που δεν μας χάλαγε χατίρι. Πως να πω όχι; Δέχτηκα λοιπόν σε ακρόαση ένα στρουμπουλό κορίτσι με ποδιά…

Με τις πρώτες νότες που τραγούδησε κατάλαβα πως είχα να κάνω με εξαιρετικό ταλέντο. Το όνομα της: Νάνα Μούσχουρη…

Η Νάνα ευτυχώς την εποχή εκείνη είχε και την υπομονή και το πείσμα να μείνει δίπλα μας και να ξεπεράσει το μεγάλο εμπόδιο, που ήταν τόσο διαφορετική από τις φωνές των ειδώλων της εποχής εκείνης…

[…] Όταν βρέθηκα με τρία τραγούδια στα τελικά δεκαπέντε στο πρώτο Φεστιβάλ της ραδιοφωνίας, ζήτησα να τα πει και τα τρία η Μούσχουρη. Με παρακάλεσαν οι οργανωτές από τη ραδιοφωνία να πει μόνον τα δύο, γιατί την είχε ζητήσει και ο Μάνος Χατζιδάκις…

Δέχτηκα με μια γαλαντομία που δεν συνηθίζεται στο επάγγελμα, δηλώνοντας πως “σε μιαν αναμέτρηση θα έπρεπε όλοι να έχουν την ίδια πιθανότητα επιτυχίας”

Διπλοβραβεύτηκε η Νάνα με το “Κάπου υπάρχει η αγάπη μου” και το “Αστέρι αστεράκι”…

[…] Θυμάμαι ακόμα την πονηριά που χρησιμοποίησα για να ξεπεράσω τον σνομπισμό που επικρατούσε στον “Χορό της Ανεμώνης” στο ξενοδοχείο “King George” – μέγα κοσμικόν γεγονός – και να ταιριάξω την πρώτη εμφάνιση της Νάνας με την πρώτη κοινωνική εμφάνιση των “δεσποινίδων καλών οικογενειών”. Γιατί η εικόνα του κοριτσιού με τα γυαλιά και με τα παραπάνω της εφηβείας κιλά δεν ταίριαζε με το “εκλεπτυσμένο” των κοσμικών δεσποινίδων…

Βρήκα λοιπόν τη λύση. Ζήτησα από τον φίλο μου τον διευθυντή του ξενοδοχείου να βγάλει ένα πανάκριβο κινέζικο βάζο πάνω από το πιάνο, άνοιξα την ουρά κι έπεισα την Νάνα να σταθεί πίσω από το πιάνο. Χαμήλωσα τα φώτα κι έκανα μία παύση για να καθίσουν (τότε χόρευαν μετά μανίας). Η Νάνα με το μικρόφωνο στο χέρι πίσω από το πιάνο, όταν της έγνεψα, πλημμύρισε την αίθουσα με την χαρακτηριστική όμορφη φωνή της:

“Τώρα που είναι άνοιξη και τα λουλούδια ανθίζουν…”

Τους είδα όλους στην αίθουσα να προσπαθούν να βρουν από που ερχόταν η φωνή. Κι όταν φτάσαμε στο ρυθμικό ρεφρέν, στο “Κάπου υπάρχει η αγάπη μου…”, με τα φώτα ακόμα χαμηλά, εμφανίστηκε δίπλα μου στο πιάνο τραγουδώντας. Ο κόσμος ξέσπασε σε χειροκροτήματα, τα φώτα άναψαν… ήταν αργά για οποιοδήποτε άλλο σχόλιο. Η αποδοχή ήταν πλήρης. Εκείνο το βράδυ η Νάνα τραγούδησε πολύ δείχνοντας το πολύπλευρο φωνητικό της ταλέντο.”

Απόσπασμα από το βιβλίο: “Μίμης Πλέσσας (Αυτοβιογραφία)”, Εκδόσεις Κάκτος