Ήταν καλοκαίρι του 1992 όταν τα φλογερά όλο λάμψη, δύναμη και δίψα για ζωή και τέχνη μάτια του ελληνικού θεάτρου αποφάσισαν πως έφτασε η στιγμή να σβήσουν. Ο κύκλος των παραστάσεων στη γη για την Τζένη Καρέζη είχε κλείσει και το κοινό των Αγγέλων ήταν έτοιμο να τη δεχθεί με αγάπη για νέα έργα πιο φωτεινά πλάι στους αγαπημένους της συμπρωταγωνιστές που είχαν ήδη φύγει. Τον Μίμη, τον Βασίλη, τον Λάμπρο…

“Κρατικές υποθέσεις” με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα το 1962 στο Θέατρο Διονύσια

Ξημερώματα της 27ης Ιουλίου του 1992 η Τζένη Καρέζη έφυγε μετά από τέσσερα χρόνια μάχης με την επάρατη νόσο. Προσωπικά δεν θυμάμαι πολλά από εκείνη την ηλικία όμως αυτό που έχει χαραχθεί στη μνήμη είναι ο σπαραγμός της Αλίκης Βουγιουκλάκη στην τηλεόραση…

Η Τζένη Καρέζη δεν μπόρεσε να νικήσει τον θάνατο όμως σίγουρα μπόρεσε να νικήσει τη ζωή. Μία λαμπρή καριέρα και μία υπέροχη οικογένεια που κρατήθηκαν ως το τέλος ζωντανά γιατί και στα δύο υπήρχε αγάπη…

Η Τζένη Καρέζη λάτρευε να χαίρεται απλές στιγμές με την οικογένεια της και να δίνει τη ψυχή της στην τέχνη της που πάλεψε με κίνδυνο τη ζωή της μετά το τέλος του σχολείου για να υπηρετήσει…

Η Τζένη Καρέζη αναγκάστηκε να κάνει απεργία πείνας 9 ημερών προκειμένου να την αφήσει ο πατέρας της να δώσει εξετάσεις στη σχολή του Εθνικού θεάτρου.

Από την παράσταση “Ένα κουτό κορίτσι” το 1963 με τον Νίκο Κούρκουλο και τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο. Είναι η φορά που η Τζένη Καρέζη επιστρέφει στο φυσικό ξανθό της χρώμα για τις ανάγκες του έργου…

Η μικρή Ευγενούλα από νηπιακή ηλικία είχε συνείδηση θεατρίνας. Φορούσε τα ρούχα της μητέρας της, έπαιρνε σεντόνια και έπαιζε ατέλειωτες ώρες με μοναδικό κοινό των παραστάσεων της τον καθρέφτη.

Το 1951 μία παράσταση της Αντιγόνης του Σοφοκλή στο θέατρο Ρεξ από το γαλλικό κολέγιο καλογραίων στο οποίο φοιτούσε ως μαθήτρια, στάθηκε η αφορμή για την μετέπειτα λαμπρή πορεία που θα ακολουθούσε. Η Τζένη Καρέζη όχι μόνο έπαιξε στη σχολική παράσταση αλλά είχε αναλάβει την σκηνοθεσία αυτής και φυσικά τον πρωταγωνιστικό ρόλο…

Τα σχόλια ήταν εντυπωσιακά για μία παράσταση σχολικού επιπέδου. Την παράσταση τότε παρακολούθησε και ο Δημήτρης Μυράτ. Ο μεγάλος πρωταγωνιστής του θεάτρου ενθουσιάστηκε από το ταλέντο της νεαρής έφηβης πρωταγωνίστριας και το εκδήλωσε όταν τη συνεχάρη προσωπικά…

Λίγα χρόνια μετά το 1954 ο Δημήτρης Μυράτ ήταν αυτός που βοήθησε την Τζένη Καρέζη στο ξεκίνημα της προτείνοντας της να παίξει στο θέατρο Ρεξ στο έργο “Ωραία Ελένη” στο πλάι της Μελίνα Μερκούρη. Η ανοδική πορεία στο θέατρο είχε ξεκινήσει…

“Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;” Φωτογραφία από τις πρόβες του έργου το 1982 με τον Jules Dassin.

Θέατρο… πως να περιγράψεις την αγάπη της Τζένης Καρέζη για το θέατρο; Μόνο με τα δικά της λόγια και με την πράξη αγάπης των αγαπημένων της προσώπων όταν το 1989 η θεατρική της στέγη το θέατρο “Αθήναιον” καταστράφηκε έπειτα από πυρκαγιά…

“Θέατρο για μένα σημαίνει η ζωή μου ολόκληρη. Δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς το θέατρο, μακριά από το θέατρο, έξω από το θέατρο, αυτό όχι. Εκεί θα πέθαινα.” ~Τζένη Καρέζη

Η Τζένη δέχεται τα συγχαρητήρια από τον Γιώργο Γεννηματά για την ερμηνεία της στην παράσταση “Βυσσινόκηπος” το 1988 . Η Τζένη Καρέζη έμαθε πως πάσχει από καρκίνο όταν ανέβαζαν το συγκεκριμένο έργο και μάλιστα λίγο πριν βγει στην σκηνή του θεάτρου για μία από τις παραστάσεις…

Το 1989 το αγαπημένο της θέατρο “Αθήναιον” που ένιωθε σαν δεύτερο σπίτι είχε υποστεί καθολική ζημιά έπειτα πυρκαγιά. Η φωτιά ξεκίνησε από το παιδικό θέατρο που συστεγαζόταν μαζί με το Αθήναιον. Οι τεχνικοί του Μετοχικού Ταμείου Στρατού, όπου και άνηκε, διέγνωσαν πως χρειάζονταν ενάμιση χρόνο για τις επισκευές.

Όταν συνέβη αυτό το τραγικό περιστατικό ο θεατρικός επιχειρηματίας και αδελφικός φίλος της Τζένης Καρέζη πήγε σπίτι της όπου τη βρήκε σε μία άκρη κουλουριασμένη και μαραζωμένη. Του λέει συντετριμμένη: “Πάει το θέατρο, Γιώργο μου…”

Εκείνος τότε για να την ενθαρρύνει της απαντά: “Τι μέρα είναι σήμερα; Σε 11 μέρες θα είναι και καλύτερο από πριν!”

Η Τζένη με ένα θλιμμένο παιχνιδιάρικο ύφος τον αμφισβητεί: “Όχι, αυτό Γιωργάκη μου εν μπορείς να το κάνεις…”

Και όμως, ο Γιώργος Λεμπέσης με επτά συνεργεία να δουλεύουν νυχθημερόν κατάφερε το ακατόρθωτο…

Τεχνικοί, ηλεκτρολόγοι, μπογιατζήδες, συνεργεία κατασκευής σκηνικών, προσωπικοί φίλοι του ζευγαριού, όπως ο Φρέντυ Γερμανός, αλλά και η ίδια η Τζένη Καρέζη, ο Κώστας Καζάκος και ο Κωνσταντίνος Καζάκος, όλοι δούλεψαν χωρίς αμοιβή, τα κατάφεραν και έφεραν ξανά στα χείλη της ηθοποιού το χαμόγελο.

Ο χειμώνας του 1990 βρίσκει τη μεγάλη πρωταγωνίστρια στην σκηνή του αγαπημένου της θεάτρου για τελευταία φορά…

“Διαμάντια και Μπουζ”…
“Η Λούλα Αναγνωστάκη με το νέο έργο της προσφέρει στην Τζένη Καρέζη την ευκαιρία να ενσαρκώσει με πολύ ρεαλισμό την ηρωίδα της ανθρώπινης περιπέτειας, που έντεχνα δημιούργησε, προσθέτοντας στην όλη λαμπρή και εξέχουσα σταδιοδρομία της, μια από τις πιο εντυπωσιακές ερμηνείες.”

Η Τζένη Καρέζη ερμηνεύει την “Άννα” έναν ρόλο που η ίδια πίστευε πως της ταίριαζε όσο κανένας άλλος και αποχαιρετά για πάντα το κοινό με το έργο “Διαμάντια και Μπλουζ” της Λούλας Αναγνωστάκη. Το διαμάντι του ελληνικού θεάτρου 27 χρόνια μετά το φυσικό της τέλος συνεχίζει να γοητεύει και θα συνεχίζει δίχως αμφιβολία γιατί τα διαμάντια λάμπουν για πάντα!