Ήταν 3 Μαΐου του 2011 όταν το προσωπικό ημερολόγιο του Θανάση Βέγγου γύρισε στην τελευταία του σελίδα. Τα φώτα της σκηνής έσβησαν, η αυλαία έπεσε και η φωνή του γλυκύτατου αυτού ανθρώπου σίγησε για πάντα.

Ο ταλαντούχος ηθοποιός ταξίδεψε στον ουρανό και από τότε σίγουρα περιπλανιέται ανάμεσα στα σύννεφα πάντοτε αεικίνητος σκορπώντας γέλιο και καλοσύνη.

Ήταν ο πράκτωρ Θου – Βου, ο Παπατρέχας, ο δόκτωρ Ζι – Βέγγος, ο Αστυνόμος Θανάσης Παπαθάνασης μα πάνω από όλα ήταν ο δικός μας Θανάσης. Ο φίλος, ο γείτονας, ο άνθρωπος που θα σε συντρέξει χωρίς να σε γνωρίζει.

Ο Θανάσης Βέγγος αντιπροσώπευε την φιγούρα του μέσου Έλληνα που ταλαιπωρείται, προσπαθεί, τρέχει αδιάκοπα στον στίβο της ζωής και στο τέλος καταφέρνει να βγει νικητής.

“Καλέ μου άνθρωπε…”

Η έκφραση “καλέ μου άνθρωπε” που ήταν το σήμα κατατεθέν του Θανάση Βέγγου καθώς με αυτή συνήθιζε να προσφωνεί τους πάντες, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί περισσότερο ως προβολή της δικής του καλοσύνης και πραότητας αφού το χαμόγελο από τα χείλη δεν έσβησε ακόμα και στις μεγαλύτερες προσωπικές και επαγγελματικές του δυσκολίες.

“Δεν πιστεύω ότι έκανα σπουδαία πράματα στην καριέρα μου. Για ένα πράγμα όμως σας διαβεβαιώ. Ότι στη γαλέρα της ζωής μου, τράβηξα άγριο κουπί.”~Θανάσης Βέγγος~

Δεν σταμάτησε να χαμογελάει στη ζωή ακόμα και όταν λόγω πολιτικών φρονημάτων του πατέρα του αναγκάστηκε να υπηρετήσει την στρατιωτική του θητεία στην Μακρόνησο, ακόμα και όταν χρόνια αργότερα η δική του κινηματογραφική εταιρία παραγωγής, “ΘΟΥ – ΒΟΥ, Ταινίες Γέλιου”, πτώχευσε.

“Η στιγμή που ξεβίδωσα την πινακίδα με το όνομα της εταιρίας από τον τοίχο, δεν περιγράφεται. Ένιωθα σαν να ξηλώνω τα όνειρα μου. Όλα.”
~Θανάσης Βέγγος~

Ένας υπέροχος άνθρωπος που άφησε όχι μόνο με το ταλέντο του αλλά και με την ανθρωπιά του το δικό του στίγμα στον κινηματογράφο και το θέατρο. Ο επαγγελματισμός του, το ήθος του, η ευγένεια ψυχής αλλά και η τελειομανία του διαφαίνονται σε κάθε ταινία, σε κάθε παράσταση…

Το 1966 για τις ανάγκες των γυρισμάτων της ταινίας “Ο Παπατρέχας”, δεν δίστασε να περάσει μέσα από μία αληθινή τζαμαρία προκειμένου να πετύχει το σωστό αποτέλεσμα.

Ο σκηνοθέτης της ταινίας Ερρίκος Θαλασσινός περιγράφει το συγκεκριμένο περιστατικό…

– Όχι, Θανάση, του λέω.
-Θα περάσω, Ερρίκο, μου λέει.
-Όχι, Θανάση, με τίποτα, του λέω.
-Πάει, τελείωσε, μου λέει. Μόνο αν συμβεί τίποτε, να πεις στη Μίνα πόσο πολύ την αγαπάω.
Πέρασε κι επέζησε.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Γιάννη Σολδάτου, “ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΑΝΤΟΣ ΚΑΙΡΟΥ”

Ίσως το ακριβέστερο παράδειγμα που αποδεικνύει το πάθος του για την τελειότητα ήταν όταν για τις ανάγκες μίας ταινίας του έβαλε ολόκληρο το συνεργείο να ξεσκονίσει το ιστορικό μνημείο των Θερμοπυλών!

Ο ίδιος ο ηθοποιός σε κάποια συνέντευξη του είχε πει…

“Μα τον Θεό! Έβαλα το συνεργείο και ξεσκόνισε το μνημείο στις Θερμοπύλες για ένα γύρισμα στην ταινία μου Θου – Βου φαλακρός πράκτωρ “Επιχείρηση Γης Μαδιάμ”. Αυτή η τελειομανία μόνο στο δικό μου κεφάλι υπήρχε. Σε κανέναν άλλον.”

Μία από τις παραστάσεις που ο Θανάσης Βέγγος αγάπησε πολύ και στιγμάτισε την θεατρική του καριέρα ήταν “Ο Τρελός του Λούνα Παρκ”. Το έργο πρωτοανέβηκε στην σκηνή του θεάτρου Αμιράλ την χειμερινή σεζόν 1969 – 1970 σε σκηνοθεσία Κώστα Μιχαηλίδη και κείμενο του Γιώργου Λαζαρίδη.

Ήταν μία παράσταση για τον Θανάση. Η σκηνή του θεάτρου είχε μετατραπεί σε μαγικό Λούνα Παρκ χάρη στα σκηνικά του ζωγράφου Σπύρου Βασιλείου.

Ο αεικίνητος Θανάσης στην συγκεκριμένη παράσταση έπρεπε να κάνει κάτι ασύλληπτο για τα δικά του δεδομένα. Έπρεπε να ερμηνεύσει καθηλωμένος σε ένα σκαμνί έναν μονόλογο. Ήταν ένας μονόλογος όπου ο πρωταγωνιστής μιλούσε για τη ζωή του.

Σε όλες τις πρόβες ο Θανάσης αρνιόταν πεισματικά να κάτσει στο περιβόητο σκαμνάκι…
“Δάσκαλε, έχω εφτά χιλιάδες προβλήματα που με κυνηγάνε, μην μου τα κάνεις εσύ εφτά χιλιάδες συν ένα…” έλεγε ο Θανάσης στον σκηνοθέτη της παράστασης αναφερόμενος στην σκηνή του μονολόγου.

Η πρεμιέρα της παράστασης έφτασε όπως και η στιγμή που ο Θανάσης έπρεπε να κάτσει στο σκαμνάκι. Η ερμηνεία του ηθοποιού ήταν απλά συγκλονιστική. Το κοινό ξέσπασε σε ένα παρατεταμένο χειροκρότημα ειδικά όταν είδε τον Θανάση να ερμηνεύει κλαίγοντας τα τελευταία λόγια.

Ο Μάκης Δελαπόρτας περιγράφει στο βιβλίο του από την σειρά βιβλίων “ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΗΘΟΠΟΙΟΙ, Θανάσης Βέγγος” το διάλογο μεταξύ του Κώστα Μιχαηλίδη και του Θανάση Βέγγου.

“Είδες Θανάση μου, τι δίκιο που είχα όταν σου έλεγα πως μόνο αν κάτσεις στο σκαμνάκι, θα βγει η συγκίνηση;”

Τον κοίταξε καλά ο Θανάσης και του απάντησε: “Δάσκαλε! Δεν βγήκε από το σκαμνάκι η συγκίνηση. Όταν έλεγα τον μονόλογο σκεφτόμουνα ότι αύριο το πρωί μου ‘ρχονται οι κλητήρες και μου παίρνουν το σπίτι και δεν ξέρω που να βολέψω τη Μίνα και τα παιδιά μου…”.

Αυτός ήταν ο Θανάσης. Ένας απίστευτος επαγγελματίας και άνθρωπος που ακόμα και όταν τα προβλήματα τον κυνηγούσαν δε τα άφηνε να φανούν. Εγκάρδιος φίλος, πιστός σύζυγος, υπέροχος πατέρας.

Το 1990 ο Θανάσης Βέγγος πρωταγωνιστεί στη σειρά του ANT1 “Αστυνόμος Θανάσης Παπαθανάσης”. Η σειρά αποτελείτο από 75 επεισόδια και ήταν σε σενάριο και σκηνοθεσία Γιώργου Λαζαρίδη. Εκεί ήταν και η δική μου γνωριμία με τον απίστευτο Θανάση Βέγγο.

Το επάγγελμα του πατέρα μου (ήταν αστυνομικός), βοήθησε ώστε να βρεθώ “τυχαία” στα γυρίσματα του πασχαλινού εορταστικού επεισοδίου της σειράς στο τμήμα της Αστυνομίας στο Γουδί.

Αν και σε νηπιακή ηλικία θυμάμαι πως δεν χρειάστηκε να μου πει κανένας ποιος είναι ο κύριος με την στολή!

– Ποιος είμαι εγώ;
– Είσαι ο Θανάσης Βέγγος!!!

Ο Θανάσης ξέσπασε στα γέλια, με πήρε αγκαλιά και εγώ νιώθω ακόμα ευλογημένη για αυτή τη μοναδική συνάντηση με τον καλό μας άνθρωπο. Ένα απόγευμα και μία συνάντηση που θα μείνει χαραγμένη για πάντα στην ψυχή μου. Θανάση σε ευχαριστώ.