Στον έρωτα η σκέψη στέκεται αδύναμη γιατί το “Σε αγαπώ” ηχεί στην καρδιά και όχι στα αυτιά. Ο έρωτας κυριεύει με τη δύναμη του όλα τα συναισθήματα και δεν περιγράφεται με λόγια. Μόνο όταν κάποιος το βιώσει, όταν αισθανθεί την πληρότητα και την ολοκλήρωση από την αληθινή και ανιδιοτελή αγάπη καταλαβαίνει.

Ο έρωτας είναι η κινητήριος δύναμη της προσωπικής εξέλιξης και δημιουργίας που αξίζει να τιμάται κάθε στιγμή στο πρόσωπο εκείνου που τον εμπνέει.

Η 14η Φεβρουαρίου είναι η ημέρα που έχει αφιερωθεί στον έρωτα και τα ακόλουθα ζευγάρια αγάπησαν και βίωσαν το σκίρτημα και το βαθύ συναίσθημα που ακολουθεί όταν ο έρωτας μετουσιωθεί στην μεγαλειώδη αγάπη.

Σοφία Βέμπο – Μίμης Τραϊφόρος

Η σχέση της Σοφίας Βέμπο με τον Μίμη Τραϊφόρο ξεκίνησε το 1940 και χρειάστηκε να περάσουν 17 χρόνια μέχρι να παντρευτούν. Οι κρυφές ερωτικές συναντήσεις οδήγησαν στην συγκατοίκηση και τελικά στον γάμο το 1957.

Έμειναν μαζί μέχρι το τέλος που έγραψε η ζωή. Παρά τους φόβους και τη ζήλια της Βέμπο, το τρίτο πρόσωπο που τους χώρισε δεν ήταν κάποια άλλη γυναίκα αλλά ο θάνατος.

Αξίζει να αναφερθεί ένα ενδεικτικό περιστατικό “ζήλιας” της μεγάλης καλλιτέχνιδας. Όταν η Σοφία Βέμπο στα μέσα της δεκαετίας του 1950 αποφάσισε να πραγματοποιήσει μία περίοδο στην Αμερική δύο μηνών που εν τέλει έγινε δύο χρόνια, άφησε έναν “κατάσκοπο” πίσω της για να “ελέγχει” τον Μίμη Τραϊφόρο!

Ο “κατάσκοπος” ήταν η ηθοποιός Γεωργία Βασιλειάδου. Η Σοφία Βέμπο είχε δώσει εντολή σε όποια παράσταση ανέβει στο διάστημα της απουσίας της στο θέατρο να συμμετέχει η ηθοποιός. Αυτό συνέβη γιατί ο καλός της εκτός από μεγάλος θεατρικός συγγραφέας ήταν και μέγας εραστής!

Η Σοφία Βέμπο το γνώριζε καλά και ήθελε να είναι ενήμερη για όσα συνέβαιναν όσο αυτή απουσίαζε γι’ αυτό και η Γεωργία Βασιλειάδου αναγκάστηκε να εκτελέσει και χρέη “κατασκόπου” πέρα από ηθοποιού!

“Ένας έρωτας που έπεσε σαν οδοστρωτήρας στη ζωή μου και δεν άφησε όρθιες ούτε τις αναμνήσεις μου.” είχε πει ο Μίμης Τραϊφόρος για την “Τραγουδίστρια της Νίκης”.

Μελίνα Μερκούρη – Ζυλ Ντασσέν

Ένας έρωτας με την πρώτη ματιά, μία σύνδεση δύο διαφορετικών κόσμων μαγική που όμως χρειάστηκε να περάσουν χρόνια τρικυμίας μέχρι να έρθει η γαλήνη. Μία ιστορία πάθους, τόλμης, δημιουργίας, βαθιάς αγάπης αλλά και μεγάλων προβλημάτων, ιδίως στην αρχή καθώς ο Ζυλ Ντασσέν ήταν παντρεμένος.

Το 1966 θα πάρει διαζύγιο από τη γυναίκα του, θα παντρευτεί τον έρωτα της ζωής του, Μελίνα Μερκούρη και θα παραμείνει μαζί της μέχρι το τέλος.

Ο έρωτας του για τη μεγάλη ηθοποιό ήταν και η πηγή έμπνευσης του που χάρισε στο κοινό το δυνατότερο κομμάτι της φιλμογραφίας του.

Η Μελίνα έγινε η “Μούσα” του Ζυλ Ντασσέν.

Ρένα Βλαχοπούλου – Γιώργος Λαφαζάνης

Η Ρένα Βλαχοπούλου σε αντίθεση με αρκετούς από τους ρόλους που υποδυόταν στον κινηματογράφο, βίωσε έντονα τον έρωτα με τον τρίτο της σύζυγο, Γιώργο Λαφαζάνη να είναι ο άνδρας της ζωής της.

Ο τρόπος γνωριμίας τους θυμίζει παλιά ταινία του Hollywood και επιβεβαιώνει πως όταν δύο άνθρωποι πρέπει να είναι μαζί, θα είναι…

Πόσο κρατάει ένα φανάρι αναμμένο;

Γνωρίστηκαν το 1965 και η πρώτη συνάντηση της Ρένας Βλαχοπούλου με τον Γιώργο Λαφαζάνη έγινε κυριολεκτικά στον δρόμο! Τα βλέμματα τους συναντήθηκαν μέσα από τα αυτοκίνητα τους στην Πανεπιστημίου. Η Ρένα Βλαχοπούλου δεν δίστασε να πει στη φίλη της πως δεν είχε ξαναδεί πιο ωραίο άνδρα από αυτόν!

Όταν αργότερα την ίδια βραδιά οι δύο φίλες πήγαν για φαγητό σε κάποιο εστιατόριο στην Φωκίωνος Νέγρη εκείνος ήταν εκεί.

“Ε, αυτόν πρέπει να τον γνωρίσω”, εκμυστηρεύτηκε η Ρένα.

Μία συνάντηση που κράτησε 39 χρόνια έως το τέλος της ζωής της ηθοποιού. Δύο χρόνια αργότερα τελέστηκε και ο γάμος τους στην Μητρόπολη Αθηνών.

Η Ρένα Βλαχοπούλου έκανε στο γάμο της ανοιχτή πρόσκληση για όλο τον κόσμο!

Τζένη Καρέζη – Κώστας Καζάκος

Το 1967 στα γυρίσματα της ταινίας “Κοντσέρτο για πολυβόλα” έγινε η συνάντηση της Τζένης Καρέζη με τον άνδρα της ζωή της Κώστα Καζάκο.

Από την στιγμή που γνωρίστηκαν δε χωρίστηκαν ποτέ. Σε κάθε βήμα πορεύτηκαν μαζί. Το δύο έγινε ένα σε κάθε μορφή ζωής, προσωπική και επαγγελματική.

“Το 1967 θεωρώ ότι είναι χρονιά – σταθμός στη ζωή μου. Γιατί τότε γνώρισα τον Κώστα. Χρωστάμε και οι δύο αιώνια ευγνωμοσύνη στον Φίνο, γιατί γνωριστήκαμε χάρη στην ταινία του Κοντσέρτο για πολυβόλα, όπου πρωταγωνιστούσαμε.

Θυμάμαι, μας γνώρισαν ένα πρωινό που είχαμε γύρισμα στα Ίσθμια. Μόλις είπαμε “χαίρω πολύ”, αισθάνθηκα ένα κρακ μέσα μου και είπα:

“Α, εδώ είναι, αυτό είναι!”.

Το ένστικτο μου μου έλεγε πολλά. Γίναμε αχώριστοι. Παίζαμε τάβλι, κάναμε ατέλειωτες βόλτες, πνευματικές συζητήσεις για ώρες.”

~Τζένη Καρέζη~

Μια παρτίδα τάβλι που όπως έχουν πει κράτησε μια ζωή.