Ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος, όπως κάθε πόλεμος, αναμφίβολα έδειξε το σκληρό του πρόσωπο σε κάθε μορφή, αφήνοντας στα συντρίμμια του εκατομμύρια θύματα και αμέτρητες περιπτώσεις τραυματισμών και παραμορφώσεων.

Η συμπόνοια και η καλοσύνη που υποδεικνύουν κάποιοι άνθρωποι στα ζοφερά χρόνια του πολέμου προσφέρει ανακούφιση από τις κακουχίες στους πληγέντες.

Ένα από αυτά τα πρόσωπα ήταν και η Αμερικανίδα γλύπτρια Anna Coleman Ladd, η συμπόνοια της οποίας για τους τραυματισμένους στρατιώτες του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, οδήγησε στη δημιουργία ενός έργου ανεκτίμητης αξίας.

Η Anna Ladd κατασκεύαζε ειδικές μάσκες προσώπου που βοηθούσαν την επανένταξη στην κοινωνία σοβαρά τραυματισμένων στο πρόσωπο στρατιωτών από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία, ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος ευθύνεται για τον σοβαρό τραυματισμό στο πρόσωπο 20.000 ανθρώπων. Πολλοί στρατιώτες είχαν την ατυχία να δεχθούν το μη αναστρέψιμο χτύπημα μιας σφαίρας ή μιας βόμβας.

Σε μία εποχή όπου η πλαστική χειρουργική δεν είχε αναπτυχθεί σε βαθμό για να μπορεί να αντιμετωπίσει τέτοιου είδους καταστάσεις, πολλοί άνθρωποι έγιναν στην κυριολεξία οι “Άνθρωποι δίχως πρόσωπο”. Η δίχως λόγια παραμόρφωση του προσώπου τους, καθιστούσε από δύσκολη έως και αδύνατη την προσαρμογή τους σε μία φυσιολογική ζωή.

Η Anna Ladd ήταν μία Αμερικανίδα γλύπτρια από την Βοστόνη. Μέχρι το 1914 και σε ηλικία 36 ετών η γλύπτρια είχε ήδη καταξιωθεί επαγγελματικά. Τρία χρόνια αργότερα, το 1917, οι απαιτήσεις της εργασίας του συζύγου της όπου ήταν γιατρός, τους ανάγκασε να μετακομίσουν στο Παρίσι.

Η γλύπτρια με τον σύζυγο της και έχοντας την υποστήριξη του Ερυθρού Σταυρού, δημιούργησε στο Παρίσι ένα εργαστήριο, το “Studio for Portrait-Masks”, όπου ξεκίνησε το ανεκτίμητο έργο της, την κατασκευή ειδικών μασκών για στρατιώτες που το πρόσωπο τους είχε υποστεί παραμόρφωση.

Στο πρώτο στάδιο εργασιών η γλύπτρια έφτιαχνε ένα γύψινο ομοίωμα του προσώπου. Έπειτα δημιουργούσε μία χάλκινη μάσκα απομίμησης του προσώπου χρησιμοποιώντας ως βοήθημα για την κατασκευή φωτογραφίες του στρατιώτη πριν το ατύχημα.

Απόσπασμα από γράμμα στρατιώτη στην Anna Ladd:
«Χάρη σε εσάς θα έχω μία οικογένεια. Η γυναίκα που αγαπώ δεν με βρίσκει πλέον αποκρουστικό, όπως με το δίκιο της πριν.»

Η μάσκα προσώπου βαφόταν για ταιριάζει χρωματικά στον τόνο δέρματος του ενδιαφερόμενου. Για κάθε μήνα, η Anna Ladd μπορούσε να αφιερώσει περίπου έναν μήνα προσωπικής εργασίας. Μέχρι το 1919 η γλύπτρια και οι συνεργάτες της είχαν κατασκευάσει 185 μάσκες.

Αναφορά από το εργαστήριο Ladd το 1919:
«Ένας άνδρας που ήρθε σε εμάς είχε τραυματιστεί χρόνια πριν και δεν είχε γυρίσει ποτέ ξανά σπίτι του. Δεν ήθελε να δει η μητέρα του πόσο άσχημος έδειχνε.»

Μετά το τέλος του πολέμου η Anna Ladd επέστρεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες όπου και συνέχισε την ενασχόληση της με την καλλιτεχνική γλυπτική.

Για την προσφορά της και το ανεκτίμητο έργο της παρασημοφορήθηκε με τα ανώτατα μετάλλια τιμής.